Αλεξάνδρου Στράτος, Παπασταύρου Αναστασία, Καλύβας Χάρης, Βακάλη Αγάθη, Ζαφείρας Αργύρης, Κωστούρος Νίκος, Αρμένης Νίκος, Σφηνιαδάκη Μαρία, Τμήμα Εργοθεραπείας Προσέγγισης
Μύθος 1: «Αρκεί να επαναλαμβάνει την ίδια άσκηση πολλές φορές και θα τα καταφέρει».
Αλήθεια: Πολύ συχνά το δυσπραξικό παιδί δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί κάνει το κινητικό σφάλμα, οπότε χωρίς σαφείς οδηγίες ή προσαρμογή της δραστηριότητας από τον ενήλικα, η επανάληψη απλά είναι μία επανάληψη των ίδιων λαθών χωρίς δυνατότητα διόρθωσης.
Μύθος 2: «Η δυσπραξία θα περάσει μεγαλώνοντας».
Αλήθεια: Δυστυχώς τα δυσπραξικά παιδιά, χωρ4ίς την κατάλληλη παρέμβαση καταλήγουν σε δυσπραξικούς ενήλικες. Οι δεξιότητες μπορούν να βελτιωθούν, αλλά οι δυσκολίες ενδέχεται να συνεχιστούν και να αλλάζουν μορφή καθώς αυξάνονται οι απαιτήσεις.
Μύθος 3: «Δεν υπάρχει “δεν μπορώ”, υπάρχει “δεν θέλω”»
Αλήθεια: Το δυσπραξικό παιδί, ακόμα και εάν θέλει να εμπλακεί σε κάτι, δυστυχώς αποτυγχάνει. Η δυσπραξία είναι μία νευροδιαφορετικότητα και δυσκολία που απογοητεύει το παιδί, όχι ένα συμπεριφεριολογικό «καπρίτσιο»
Μύθος 4: «Η δυσπραξία σημαίνει χαμηλή νοημοσύνη».
Αλήθεια: Οι δυσκολίες στον κινητικό συντονισμό δεν καθορίζουν τη νοημοσύνη ή την ικανότητα κατανόησης. Μάλιστα για να οριστεί ένα παιδί ως δυσπραξικό, θα πρέπει το επίπεδο εκτέλεσής του ικανότητας να είναι χαμηλότερο της νοητικής του ικανότητας
Μύθος 5: «Η πίεση και οι συγκρίσεις θα το κινητοποιήσουν».
Αλήθεια: Μπορεί να αυξήσουν το άγχος και την αποφυγή. Το δυσπραξικό παιδί χρειάζεται χρόνο, ενθάρρυνση και ευκαιρίες επιτυχίας από τον ενήλικα.
