Το Τμήμα Πρώιμης Παρέμβασης της Προσέγγισης
Μύθος 1: «Είναι μικρό ακόμη. Ας περιμένουμε και θα τα καταφέρει μόνο του».
Αλήθεια: Κάθε παιδί έχει τον ρυθμό του. Οι ανησυχίες για την ανάπτυξή του, όμως, αξίζουν έγκαιρη διερεύνηση. Με βάση τη θεωρία της Νευροπλαστικότητας, τα πρώτα τρία χρόνια προσφέρουν θεμελιώδεις, αποφασιστικές και καίριες ευκαιρίες για ανάπτυξη και μάθηση. Η αναπτυξιακή αξιολόγηση βοηθά να αποφασίσουμε αν το μωρό ή το μικρό παιδί χρειάζεται υποστήριξη ή παρακολούθηση.
Μύθος 2: «Η πρώιμη παρέμβαση αφορά μόνο παιδιά με σοβαρές δυσκολίες».
Αλήθεια: Μπορεί να αφορά παιδιά με φαινομενικά ηπιότερες αναπτυξιακές καθυστερήσεις ή αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης δυσκολιών. Η ανάγκη, οι στόχοι και η μορφή της υποστήριξης αξιολογούνται εξατομικευμένα, μαζί με την οικογένεια
Μύθος 3: Όλες οι ώρες είναι για το παιδί οι ίδιες για να μπορέσει να μάθει
Αλήθεια: Η μάθηση διευκολύνεται όταν το παιδί είναι ξεκούραστο, διαθέσιμο για αλληλεπίδραση και σε άνετη κατάσταση εγρήγορσης. Η πιο καλή ώρα είναι η πρωινή, αλλά η κατάλληλη ώρα διαφέρει ανά παιδί και καθημερινή ρουτίνα. Υπάρχει σημαντικός σκεπτικισμός για τις απογευματινές ώρες, ιδίως μετά τη δύση του ηλίου (λόγω της λειτουργίας του δικτυωτού σχηματισμού). Σεβόμαστε τον ύπνο, την πείνα και τα σημάδια κόπωσης.
Μύθος 4: Η Πρώιμη Παρέμβαση είναι ένα πρόγραμμα που εκτελείται ομαδικά στα μικρά παιδιά
Αλήθεια: Η πρώιμη παρέμβαση σχεδιάζεται γύρω από το παιδί και την οικογένεια και αξιοποιεί τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Στην αρχή περιλαμβάνει ατομική υποστήριξη και καθοδήγηση φροντιστών ενώ στην πορεία -με την ανάπτυξη μηχανισμών παρατήρησης και κοινής προσοχής- πιθανά και κατάλληλα υποστηριζόμενες ομαδικές εμπειρίες. Η επιλογή εξαρτάται από τις ανάγκες και τους στόχους.
Μύθος 5: «Πρέπει πρώτα να υπάρχει οριστική διάγνωση».
Αλήθεια: Η υποστήριξη μπορεί να ξεκινήσει με βάση τις αναπτυξιακές ανάγκες, παράλληλα με τη διαγνωστική διερεύνηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις η διάγνωση είναι εφικτή νωρίς, ενώ σε άλλες χρειάζεται παρακολούθηση. Οι ενδείξεις που προκαλούν ανησυχία αξίζουν έγκαιρη αξιολόγηση, χωρίς αναμονή για μία οριστική “ετικέτα”.
Μύθος 6: «Η πρώιμη παρέμβαση είναι μία συμπεριφοριστική τεχνική».
Αλήθεια: Η πρώιμη παρέμβαση περιλαμβάνει υπηρεσίες και διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα με το παιδί και την οικογένεια. Η ρύθμιση, η αισθητηριακή επεξεργασία, η διαντίδραση, η επικοινωνία, το παιχνίδι και η συμμετοχή μπορούν να αποτελούν στόχους. Επιλέγουμε τεκμηριωμένες, εξατομικευμένες πρακτικές που σέβονται τη νευροδιαφορετικότητα και τα σήματα του παιδιού. Καμία μέθοδος δεν είναι απαραίτητη για όλα τα παιδιά. Προτιμώνται βέβαια πρώτα οι bottom-up παρεμβάσεις πριν τις top-down
Μύθος 7: «Η μάθηση γίνεται μόνο μέσα στη συνεδρία».
Αλήθεια: Οι καθημερινές στιγμές προσφέρουν πολλές ευκαιρίες μάθησης: στο παιχνίδι, στο φαγητό, στο ντύσιμο, στο μπάνιο και στη βόλτα. Ο επαγγελματίας συνεργάζεται με τους φροντιστές και τους υποστηρίζει να αξιοποιούν αυτές τις ευκαιρίες, σύμφωνα με τις προτεραιότητές τους. Στόχος είναι οι δεξιότητες να χρησιμεύουν εκεί όπου τις χρειάζεται το παιδί.
Μύθος 8: «Αφού απλώς παίζουν, δεν γίνεται ουσιαστική δουλειά».
Αλήθεια: Το παιχνίδι αποτελεί αυτοτελές και ουσιαστικό έργο του παιδιού, με προσωπικό, κοινωνικό και αναπτυξιακό νόημα. « Η εργασία του παιδιού είναι το παιχνίδι» (Μοντεσσόρι).Προσφέρει ευκαιρίες για επικοινωνία, κίνηση, αλληλεπίδραση και μάθηση. Οι ειδικοί υποστηρίζουν αυτές τις ευκαιρίες γύρω από λειτουργικούς στόχους, διατηρώντας τη χαρά, την πρωτοβουλία και τα ενδιαφέροντα του παιδιού.
Μύθος 9 : «Θα πρέπει να ανησυχήσω μόνο εάν το παιδί μου δεν μιλάει».
Αλήθεια : Η ανάπτυξη περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από τον προφορικό λόγο. Παρατηρούμε την κίνηση, την αισθητηριακή επεξεργασία, τη ρύθμιση, την επικοινωνία, τη μίμηση και το παιχνίδι. Δυσκολίες σε αυτούς τους τομείς αξίζουν διερεύνηση αφού αναμένεται ότι θα επηρεάσουν την ανάπτυξη της ομιλίας. Η απώλεια ήδη κατακτημένων δεξιοτήτων χρειάζεται άμεση συζήτηση με τον παιδίατρο
Μύθος 10: «Για να βοηθήσουμε, πρέπει να αλλάξει το παιδί».
Αλήθεια: Προσαρμόζουμε επίσης τον χώρο, τα υλικά, την επικοινωνία και τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Ενισχύουμε τη σχέση και τη συνεργασία με την οικογένεια. Ένα προσβάσιμο, υποστηρικτικό περιβάλλον, “φιλικό” προς το αναπτυξιακό προφίλ του παιδιού, διευκολύνει τη συμμετοχή και τη μάθηση.
