Δικαιολογίες! Δυστυχώς στην εμπειρία μου ως «δάσκαλος» (παιδιών, γονέων και επαγγελματικών) στα 27 αυτά χρόνια έχω συναντήσει τόσες μα τόσες φορές αυτό που λέω «ένα πρόβλημα για κάθε λύση». Καλούμαι σαν δάσκαλος λοιπόν να βρω τη λύση στο πρόβλημα! Καλούμαι να βοηθήσω παιδιά να λειτουργήσουν καλύτερα. Καλούμαι να βοηθήσω γονείς να βρουν κατάλληλους τρόπους για να βοηθήσουν τα παιδιά τους! Καλούμαι να βοηθήσω επαγγελματίες ειδικής αγωγής να εφαρμόσουν καλύτερα το επάγγελμά τους. Και φυσικά, έχω και εγώ γονείς που ζούνε στη γη και τους λένε Αλέξανδρο και Ευαγγελία! Δεν έζησαν ποτέ –ούτε και εγώ- στον θεό που τιμάει αυτός ο μήνας, τον Άρη! Ζω στην Ελλάδα, ξέρω τις συνθήκες στην Ελλάδα, θλίβομαι με πολλά από αυτά που συμβαίνουν αλλά και πεισμώνω με άλλα τόσα!
Το να εκτελεί κάποιος θεραπεία είναι κάτι το τόσο δύσκολο, έχει τεράστια ευθύνη απέναντι στον λαμβάνοντα τη θεραπεία και απαιτεί μία συνεχή ροή εκπαίδευσης, επόπτευσης και ενσυναίσθησης. Ο θεραπευτής δεν «ΕΙΝΑΙ», ο θεραπευτής «ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ» μέσα από μία αέναη διαδικασία προσωπικής και επαγγελματικής εξέλιξης. Οι δικαιολογίες λοιπόν μπορούν να υπάρξουν όσο πιστεύουμε ότι η θεραπεία είναι κάτι απλό, αυτονόητο, επαρκές μόνο και μόνο με τη λήψη ενός πτυχίου και εύκολο. Η θεραπεία Ειδικής Αγωγής είναι μία προσπάθεια νευρωνικής αναδιοργάνωσης του εγκεφάλου ενός παιδιού που δεν έχει άλλη επιλογή από το να βρίσκεται στο χώρο μας. Είναι επίσης μία προσπάθεια εκπαίδευσης σε διορθωτικές συμπεριφορές ενός γονέα που δεν έχει άλλη επιλογή από το να ζητήσει βοήθεια! Και ένα παιδί δεν θα ξαναγίνει ποτέ παιδί! Μία άστοχη θεραπεία επάνω στο ζυμαρένιο μυαλουδάκι του παιδιού θα είναι μία αστοχία χωρίς δυνατότητα επιστροφής στο χρόνο! Και αυτό θα πρέπει να μην το ξεχνάμε, τόσο εμείς όσο και η οικογένεια του παιδιού! ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ, ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ! Τόσο απλά! Τόσο κυνικά σκληρά!
Το γνωρίζω ότι είναι δύσκολο το επάγγελμα του θεραπευτή ειδικής αγωγής. Δύσκολο και ψυχοφθόρο! Τόσα χρόνια το ζω! Στα 48 μου χρόνια, «μεγάλος με τιράντες και γυαλιά και όλο φοβάμαι το αύριο» που λέει και ο Σαββόπουλος και εξακολουθώ να κάθομαι με περηφάνια πέραν της έδρας και στα θρανία. Εξακολουθώ να μελετάω καθημερινά. Εξακολουθώ να μαθαίνω! Και είναι τόσο όμορφο, ζωντανό και υποχρεωτικό για να εκτελώ το καθήκον μου συνάμα! Η επαφή με το δυσκολεμένο παιδί, η επαφή με τον δυσκολεμένο γονέα, η επαφή με τον δυσκολεμένο εκπαιδευτικό! Μία τεράστια ψυχοδυναμική περικλείει αυτό το επάγγελμα και ένας μεγάλος κίνδυνος “burnout” θα απειλήσει τον θεραπευτή σε ποσοστό που οι έρευνες το τοποθετούν στο 50%. Όμως είναι επιλογή του θεραπευτή αυτό το επάγγελμα! Είναι ίσως καλό να αναλογιστούμε όλοι γιατί άραγε επιλέξαμε αυτό το επάγγελμα. Είναι επιλογή μας να γίνουμε μέρος της θεραπείας, μέρος της λύσης και όχι μέρος της πάθησης, μέρος του προβλήματος! Ας γίνουμε αυστηροί σε αυτό! Όσο μπορούμε περισσότερο! Όσο μπορούμε ειλικρινέστερα:
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να μελετάω περισσότερο αλλά δεν έχω χρόνο γιατί δουλεύω πάρα πολύ» στην ουσία σημαίνει : «δεν μελετάω». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να εκπαιδευτώ και άλλο αλλά δεν έχω χρήματα» στην ουσία σημαίνει : «δεν εκπαιδεύομαι». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Έχετε δίκιο αλλά ελάτε να με δείτε μία μέρα και θα καταλάβετε» στην ουσία σημαίνει : «δεν έχω καμία ελπίδα! Είμαι αξιολύπητος/η». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Εγώ τα λέω αλλά η δασκάλα δεν συνεργάζεται» στην ουσία σημαίνει : «δεν αξίζει να προσπαθώ ούτε εγώ! Δεν μπορώ να την πείσω!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι έτσι πρέπει να γίνει αλλά ο/η εργοδότης/τριά μου δεν μου το επιτρέπει» στην ουσία σημαίνει : «κάνω ότι μου ζητάει ο/η εργοδότης/τρια μου και όχι η επιστήμη μου και είμαι αδύναμος να μιλήσω στην διεπιστημονική μου ομάδα». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Εγώ κάνω καλά τη δουλειά μου αλλά η μητέρα δεν συνεργάζεται» στην ουσία σημαίνει : «δεν αξίζει να προσπαθώ ούτε εγώ! Δεν μπορώ να την πείσω!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι έτσι πρέπει να το κάνω αλλά ο χώρος μου δεν είναι κατάλληλα εξοπλισμένος» στην ουσία σημαίνει : «δεν το κάνω και δεν ψάχνω για λύση!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Αναγνωρίζω ότι δεν πρέπει να το κάνω αυτό αλλά έχω δύο παιδιά να μεγαλώσω» στην ουσία σημαίνει : «λειτουργώ υπό το κράτος εκφοβισμού και όχι επιστημονικότητας». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να αγοράσω αυτό το αξιολογητικό εργαλείο αλλά είναι πολύ ακριβό!» στην ουσία σημαίνει : «δουλεύω χωρίς τα κατάλληλα αξιολογητικά εργαλεία, άρα δεν εκτελώ κατάλληλο επιστημονικό έργο». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «το ξέρω ότι δεν πρέπει να θυμώνω με το παιδί αλλά μου σπάνε τα νεύρα» στην ουσία σημαίνει : «θυμώνω με τον πελάτη μου αντί να συμμαχήσω». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «το ξέρω ότι δεν πρέπει να θυμώνω με τον γονιό αλλά μου σπάει τα νεύρα που δεν καταλαβαίνει» στην ουσία σημαίνει : «θυμώνω με τον γονέα αντί να συμμαχήσω». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
Και αλήθεια, ας σκεφτούμε, αυτές τις δικαιολογίες θα τις εκμυστηρευόμασταν στους γονείς; Και αλήθεια, ας σκεφτούμε, δυνητικά, θα βάζαμε το παιδί μας σε πρόγραμμα με ένα θεραπευτή σαν και εμάς; Θα πηγαίναμε το αγαπημένο μας πρόσωπο σε έναν γιατρό σαν και εμάς; Θα σηκώναμε εκεί δικαιολογίες; Αυτός είναι πάντα ο πιο εύστοχος προβληματισμός για να αυτοκαθοριστούμε: Θα ήμουν επαρκής θεραπευτής για το παιδί μου;
«Όποιος είναι καλός στις δικαιολογίες σπανίως είναι καλός σε οτιδήποτε άλλο» έλεγε κάποτε ο Βενιαμίν Φρανκλίνος! Και οι δικαιολογίες δεν χωράνε στο επάγγελμά μας! Είμαστε θεραπευτές και θέλουμε να είμαστε καλοί! Πολύ καλοί! Ένα παιδί –ας το επαναλάβω και ας φανεί βαρετό- δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει παιδί! Δεν πρόκειται να ξαναέχει αυτή την ευκαιρία!
Είμαστε μέρος της λύσης! Μέρος της ζωής και μέρος της ελπίδας! Είμαστε υπεύθυνοι! Θεραπευτές κουβαλητές γονεϊκού πόνου και παιδικής ασυμβατότητας! Ας είμαστε επαρκείς, ειλικρινείς και θαρραλέοι! Ας είμαστε επιστήμονες!
Και «αντί επιλόγου» που λένε και οι συγγραφείς μια Αραβική παροιμία που με σημάδεψε στη ζωή μου λέει: «Αν θέλεις να κάνεις κάτι, θα βρεις έναν τρόπο. Αν δεν θέλεις, θα βρεις μια δικαιολογία».
Στράτος
