ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ! ΜΗΝΙΑΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΚΕΨΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΩΝ.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014
Πέρασμα. Από το εγώ στην γονεική θέση! Χωρίς δικαιολογίες! Γιατί θα μιλήσουμε για τις δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες που δεν λείπουνε ποτέ από τον διστακτικό, τον φοβισμένο, τον δεσποτικό ή τον αδιάφορο γονιό.
Δικαιολογίες λοιπόν! Δυστυχώς στην εμπειρία μου ως «δάσκαλος – συμβουλάτορας» γονέων στα 27 αυτά χρόνια που ασκώ αυτό το επάγγελμα, έχω συναντήσει τόσες μα τόσες φορές αυτό που λέω «ένα πρόβλημα για κάθε λύση». Καλούμαι σαν δάσκαλος λοιπόν να βρω τη λύση στο πρόβλημα! Καλούμαι να βοηθήσω παιδιά να λειτουργήσουν καλύτερα. Καλούμαι να βοηθήσω γονείς να βρουν κατάλληλους τρόπους για να βοηθήσουν τα παιδιά τους! Και έχω και εγώ παιδιά να φροντίσω. Ζω στην Ελλάδα, ξέρω τις συνθήκες στην Ελλάδα, θλίβομαι με πολλά από αυτά που συμβαίνουν αλλά και πεισμώνω με άλλα τόσα!
Το να είναι κάποιος γονιός είναι κάτι το τόσο δύσκολο, έχει τεράστια ευθύνη απέναντι στο παιδί και απαιτεί μία εγγενή και συνεχή ενσυναίσθηση. Ο γονιός δεν «ΕΙΝΑΙ», ο γονιός «ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ» μέσα από μία αέναη διαδικασία προσωπικής εξέλιξης. Οι δικαιολογίες λοιπόν μπορούν να υπάρξουν όσο πιστεύουμε ότι το να είναι κανένας γονιός είναι κάτι απλό, αυτονόητο, επαρκές μόνο και μόνο με το να φέρει ένα παιδί στον κόσμο. Ένα παιδί δεν θα ξαναγίνει ποτέ παιδί! Μία άστοχη συνεχιζόμενη συμπεριφορά επάνω στο ζυμαρένιο μυαλουδάκι του παιδιού θα είναι μία αστοχία χωρίς δυνατότητα επιστροφής στο χρόνο! Και αυτό θα πρέπει να μην το ξεχνάμε, τόσο εμείς οι θεραπευτές όσο και η οικογένεια του παιδιού! ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ, ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ! Τόσο απλά! Τόσο κυνικά σκληρά!
Το γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να είναι κάποιος γονιός. Δύσκολο, ψυχοφθόρο αλλά και υπέροχο μαζί! Τόσα χρόνια το ζω! Τόσα χρόνια βλέπω παιδιά, βλέπω γονείς, τους εκπαιδεύω και τους στηρίζω. Γονείς παιδιών με κάποια αναπτυξιακή δυσκολία. Γονείς παιδιών με δυσκολίες στο αυτονόητο! Γονείς φοβισμενους, κουρασμενους, πιθανά απογοητευμένους. Γονείς που δεν επέλεξαν να έχουν παιδί με δυσκολίες αλλά που καλούνται να βοηθήσουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους τις δυσκολίες του αυτές. Υπάρχουν όμως μονο 2 δρόμοι για κάθε γονιό: Η εξεύρεση της λύσης ή η διαιώνιση του προβλήματος! Ας γίνουμε αυστηροί σε αυτό! Όσο μπορούμε περισσότερο! Όσο μπορούμε ειλικρινέστερα:
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να το βοηθήσω αλλά δεν έχω χρόνο γιατί δουλεύω πάρα πολύ» στην ουσία σημαίνει : «δεν το βοηθάω». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να κάνει θεραπείες αλλά δεν έχω χρήματα» στην ουσία σημαίνει : «δεν του παρέχω θεραπείες». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Έχετε δίκιο αλλά ελάτε να με δείτε μία μέρα και θα καταλάβετε» στην ουσία σημαίνει : «δεν έχω καμία ελπίδα! Είμαι αξιολύπητος/η γονέας». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Εγώ τα λέω αλλά η δασκάλα δεν συνεργάζεται» στην ουσία σημαίνει : «δεν αξίζει να προσπαθώ ούτε εγώ! Δεν μπορώ να την πείσω!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «το ξέρω ότι δεν πρέπει να το πιέζω τόσο πολύ στο Σχολείο αλλά η σχολική ύλη τρέχει» στην ουσία σημαίνει : «το πιέζω πολύ στο σχολείο παρότι δεν αντέχει!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι χρειάζετάι βοήθεια αλλά ο μπαμπάς του δεν συμφωνεί» στην ουσία σημαίνει : «δεν του προσφέρω βοήθεια παρότι χρειαζεται γιατί ως γονείς δεν εχουμε κοινή γραμμή!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι το Κέντρο που πηγαίνω το παιδί μου δεν ξέρει για την πάθησή του αλλά είναι κοντά στο σπίτι μου» στην ουσία σημαίνει : «παρέχω στο παιδί μου μία μη επαρκή θεραπεία». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι δεν πρέπει να το αφήνω να το κάνει αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω» στην ουσία σημαίνει : «δεν μπορώ να ελέγξω τη συμπεριφορά του». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να εμπιστευτώ τον θεραπευτή του παιδιού μου αλλά θέλω να πάρω και άλλη γνώμη» στην ουσία σημαίνει : «δεν εμπιστεύομαι τον θεραπευτή του παιδιού μου!». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι έχει δυσκολίες αλλά και εγώ είχα όταν ήμουνα μικρός» στην ουσία σημαίνει : «δεν με νοιάζει αν γίνει το παιδί μου σαν και εμένα». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδεαυόμασςτε!
-Γιατί η δήλωση «Το ξέρω ότι πρέπει να κάνω στο παιδί μου και αυτή την εξέταση αλλά κουράστηκα πια!» στην ουσία σημαίνει : «δεν θα του κάνω την εξέταση που χρειάζεται». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «το ξέρω ότι δεν πρέπει να θυμώνω με το παιδί αλλά μου σπάνε τα νεύρα» στην ουσία σημαίνει : «θυμώνω με το παιδί μου αντί να το βοηθήσω να αισθανθεί αποδοχή». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
-Γιατί η δήλωση «το ξέρω ότι είμαι γονιός και έχω υποχρέωση στο παιδί μου αλλά έχω κουραστεί πια» στην ουσία σημαίνει : «δεν πληρώ τις προυποθέσεις ως γονιός». Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
Και αλήθεια, ας σκεφτούμε, αυτές τις δικαιολογίες θα τις εκμυστηρευόμασταν κάποια στιγμή μετά από χρόνια στο παιδί μας; Και αλήθεια, ας σκεφτούμε, θεωρούμε τον εαυτό μας επαρκή γονέα για το παιδί μας; Εκπληρώνουμε τα όνειρά μας όταν αποφασίσαμε να του δώσουμε μία ευκαιρία στο ταξίδι αυτό που λέγεται «ζωή;». Αν αυτός ο γονιός που είμαστε ήταν ο δικός μας, θα δεχόμασταν τις δικαιολογίες του; Θα σηκώναμε εκεί δικαιολογίες; Αυτός είναι πάντα ο πιο εύστοχος προβληματισμός για να αυτοκαθοριστούμε.
Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι η θεραπεία είναι κάτι σαν μαγική πράξη. Η θεραπεία όμως είναι στην ουσία απλά η παροχή μίας διορθωτικής εμπειρίας! Μία εμπειρία νευρωνικής ανασυγκρότησης που το βασικό που θέλει ο θεραπευτής είναι η συνέχιση της στο σπίτι. Ένας νέος τρόπος σκέψης για τον γονέα και μία νέα εμπιερία για το παιδί. Αν το παιδί μας είχε χοληστερίνη, θα ξέραμε ότι η επίσκεψη στον Παιδίατρο θα αποσκοπούσε στην αλλαγή του τρόπου ζωής του και όχι στην «μαγική» του θεραπεία στο Γραφείο του Γιατρού. Κάπως έτσι είναι και στη θεραπεία στους χώρους μας.
«Όποιος είναι καλός στις δικαιολογίες σπανίως είναι καλός σε οτιδήποτε άλλο» έλεγε κάποτε ο Βενιαμίν Φρανκλίνος! Και οι δικαιολογίες δεν χωράνε όταν είμαστε γονείς. Είμαστε γονείς και θέλουμε να είμαστε καλοί! Πολύ καλοί! Ένα παιδί –ας το επαναλάβω και ας φανεί βαρετό- δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει παιδί! Δεν πρόκειται να ξαναέχει αυτή την ευκαιρία! Και δεν μας επέλεξε, του «τύχαμε». Ας σταθεί «τυχερό»!
Είμαστε μέρος της λύσης! Μέρος της ζωής και μέρος της ελπίδας! Είμαστε υπεύθυνοι! Κουβαλάμε τη γονεική μοναδικότητα! Ας είμαστε επαρκείς, ειλικρινείς και θαρραλέοι στα δικαιώματα, τα θέλω και τα όνειρά του! Γιατί ο Πλάτωνας έλεγε ότι «χρέος του γονεα είναι να βοηθήσει το παιδί του να γίνει πολύ καλύτερο από εκείνον».
Ας του δώσουμε αυτή τη δυνατότητα.
Στράτος
