Τζιβελεκίδης Γιάννης, Λογοθεραπευτής
Πολλές φορές η επιστημονική ομάδα του παιδιού μπορεί να κρίνει σκόπιμη την ένταξή του σε συνεδρίες συνθεραπείας λογοθεραπείας και εργοθεραπείας. Τί εξυπηρετεί όμως αυτή η συνεργασία και ποια είναι η ουσιαστική της συμβολή στην ανάπτυξη του παιδιού;
Στα ατομικά θεραπευτικά προγράμματα, κάθε θεραπευτής αξιοποιεί τις γνώσεις και τα εργαλεία της ειδικότητάς του, προσαρμόζοντας τόσο το θεραπευτικό περιβάλλον όσο και τη δική του προσέγγιση στις ανάγκες και το προφίλ του παιδιού. Όταν, όμωςοι δύο ειδικότητες συνεργάζονται στο πλαίσιο της ίδιας συνεδρίας, δημιουργούνται νέες δυνατότητες για μια πιο ολοκληρωμένη και συντονισμένη θεραπευτική παρέμβαση, με επίκεντρο πάντα το παιδί.
Αρχικά ο εργοθεραπευτής προσαρμόζει το πλαίσιο, οργανώνει δηλαδή το περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί θα νιώθει άνετα. Έχοντας γνώση του αισθητηριακού προφίλ του παιδιού, προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες και να αποφύγει παρασιτικά ερεθίσματα που θα δυσκολέψουν τον θεραπευόμενο και κατ’ επέκταση τη συνύπαρξή του με τους άλλους.
Στη συνέχεια ο λογοθεραπευτής καταγράφει και ανταποκρίνεται στις πρωτοβουλίες που παίρνει το παιδί. Δημιουργεί επικοινωνιακές ευκαιρίες και ‘’απαντά’’ κατάλληλα, πάντα στο επίπεδο του παιδιού. Στόχος είναι η σύνδεση μέσω της οποίας το παιδί καταγράφοντας τον ενήλικα αρχίζει και απολαμβάνει τη αλληλεπίδραση μαζί του. Μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας και άνεσης, η ευχαρίστηση που αντλεί το παιδί από την παρουσία του άλλου,ανοίγει το δρόμο για την ανάπτυξη της επικοινωνιακής αλληλεπίδρασης.
Οι δύο θεραπευτές, έχοντας εντοπίσει τις ανάγκες του παιδιού, με κοινή στοχοθεσία επιλέγουν δραστηριότητες που θα βοηθήσουν το παιδί τόσο στο να παραμένει αισθητηριακά ρυθμισμένο και ταυτόχρονα να καταγράφει τον άλλον, να αλληλεπιδρά, να μοιράζεται την προσοχή του, να μιμείται και να επικοινωνεί.
Παράλληλα, μέσω της συνεχούς κλινικής παρατήρησης, οι θεραπευτές αξιολογούν τις ανταποκρίσεις του παιδιού και αναπροσαρμόζουν τη δραστηριότητα και το βαθμό των απαιτήσεών της, με γνώμονα τις δυνατότητες και ανάγκες του.
Η συνθεραπεία εμπεριέχει στοιχεία δύο προσεγγίσεων που βασίζονται στη φυσική, αυθόρμητη αλληλεπίδραση μέσα σε καθημερινά περιβάλλοντα, αξιοποιώντας τα ενδιαφέροντα και τις αισθητηριακές εμπειρίες του ατόμου για την ενίσχυση της επικοινωνίας και της μάθησης, την Αισθητηριακή Ολοκλήρωση και την Εντατική Αλληλεπίδραση. Η πρώτη, μία προσέγγιση που αφορά τον τρόπο με τον οποίο το άτομο επεξεργάζεται και οργανώνει τις αισθητηριακές του πληροφορίες και η δεύτερη, μία προσέγγιση που αξιοποιεί την αλληλεπίδραση με το παιδί για την υποστήριξη της επικοινωνίας και της κοινωνικής σύνδεσης.
Έτσι, η εργοθεραπεία έρχεται να «στρώσει το χαλί», πάνω στο οποίο θα πάρουν μέρος τα βήματα του «χορού της επικοινωνίας» μέσω της λογοθεραπείας.
Βιβλιογραφία
- Ayres, A. J. (1972). Sensory integration and learning disorders. Western Psychological Services.
- Βογινδρούκας, Ι. (2005). «Πραγματολογικές δεξιότητες σε παιδιά με αυτισμό». Ψυχολογία, 12(2), 276–292.
- Αλεξάνδρου – Βογινδρούκας (2009). «Μοντέλο Συνθεραπείας Εργοθεραπείας και Λογοθεραπείας». Σημειπώσεις Σεμιναρίου Προσέγγισης
- Nind, M., &Hewett, D. (2010). Εντατική αλληλεπίδραση: Ένας πρακτικός οδηγός για άτομα με επικοινωνιακές διαταραχές. ΕκδόσειςΤαξιδευτής.
- Papadopoulos, A., et al. (2023). Intensive interaction as an intervention approach in children with autism spectrum disorder: A systematic review. Neuroscience Research Notes, 6(4), 276.1–276.9.
- Schaaf, R. C., et al. (2014). An intervention for sensory difficulties in children with autism: A randomized trial. Journal of Autism and Developmental Disorders, 44, 1493–1506.
- Acuña, C., et al. (2025). Ayres Sensory Integration® with children ages 0 to 12: A systematic review of randomized controlled trials. The American Journal of OccupationalTherapy, 79(3), 586–597.
