Οι σκέψεις αφιερώνονται στους γονείς των παιδιών με αυτισμό, με βάση και την ευκαιρία που είχα να συμμετάσχω σε μία εκδήλωση για τον αυτισμό στις 2 του μήνα. Συνάντησα πάνω από 40 γονείς, γονείς αξιοπρεπείς, γονείς αγωνιστές, γονείς με βαθειά αγάπη στα παιδιά τους και βαθειά ανάγκη να βοηθήσουν. Γονείς που ζητούν βοήθεια, σεβασμό, ισονομία, τιμιότητα, αποδοχή, ενθάρρυνση.
Και όπως καθόμουν στον «θώκο του ειδήμονα» και έβλεπα το ακροατήριο από κάτω να κοιτάζει με ενδιαφέρον σκεφτόμουν: Τι θα αποκομίσουν από αυτή τη συνάντηση οι γονείς; Γιατί ήρθαν; Μπορώ να τους βοηθήσω; Και πώς;
Είναι εύκολο να είσαι ειδικός στον αυτισμό και μπορείς το ίδιο εύκολα να χειραγωγήσεις συνειδήσεις, ανθρώπους, ελπίδες. Μελέτη χρειάζεται και χρόνος αλλά είναι πολύ πιο εύκολο από το να είσαι θεραπευτής. Είναι εύκολο να πουλήσεις όνειρα φρούδα, ελπίδες ίασης, τεκμηριώσεις και κόντρα τεκμηριώσεις, αποτελέσματα ερευνών, να μιλήσεις για το “umber alles” σου, να πεις τι έχεις κάνει και τι προτίθεσαι να κάνεις. Απελπισμένοι είναι οι γονείς και πολλοί θα σε ακολουθήσουν. Πονεμένοι είναι οι γονείς και για πολλούς θα γίνεις ο «Καματερός» τους.
Μην μας ακολουθήσετε εάν σας τάξουμε τη «λύση». Η λύση είναι εξατομικευμένη σε κάθε παιδί και λύση δεν υπάρχει υποχρεωτικά. Αν υπήρχε η λύση να είστε σίγουροι ότι θα την είχαν ενστερνιστεί αυτοί που είναι οι πρώτοι στην έρευνα στον κόσμο και στην ορθολογιστική χρήση των χρημάτων από τα ασφαλιστικά τους ταμεία: Οι Αμερικανοί και οι Καναδοί! Αν ο αυτισμός θεραπευόταν δεν θα ξόδευαν τόσα πολλά λεφτά σε κάλυψη θεραπευτικών πράξεων.
Μην μας ακολουθήσετε εάν σας βαρύνουμε τα αυτιά με υποσχέσεις. Μην μας ακολουθήσετε εάν σας φοβίζουμε ότι μακριά από εμάς και χωρίς εμάς δεν υπάρχει σωτηρία! Μην μας ακολουθήσετε όταν κατηγορούμε άλλους!
Να μας ακολουθήσετε εάν σας τάξουμε σκληρό αγώνα σε αυτό το παιδί. Να μας ακολουθήσετε εάν σας τάξουμε συμπόρευση στις δυσκολίες του παιδιού και τις δικές σας. Αν προσπαθήσουμε μαζί να βρούμε την άκρη του κουβαριού!
Έχετε ένα μειονέκτημα: Δεν είστε ειδικοί. Δεν είστε ούτε θεραπευτές. Έχετε όμως και ένα πλεονέκτημα: Έχετε αυτό το «συναισθηματικό άγγιγμα» στην δυσκολία που σας έχει κάνει συναισθηματικά σοφούς στην δυσκολία. Ακολουθήστε λοιπόν το ένστικτό σας αλλά ταυτόχρονα φυσικά και ρωτείστε! Μην διστάσετε να ζητήσετε τα πτυχία του θεραπευτή και τα πιστοποιητικά εξειδίκευσής του επάνω στην πάθηση του παιδιού σας. Αλλά ακολουθείστε και το ένστικτό σας μαζί!
Γιατί ειδικοί υπάρχουμε πολλοί. Θεραπευτές όμως όχι!
ΥΓ: Άκουσα το πόσο κρίμα είναι που η Ελλάδα δεν έχει ενστερνιστεί τον συμπεριφορισμό και ακόμα τοποθετείτε συγκινησιακά απέναντι στο παιδί με δυσκολίες. Δηλαδή τι κρίμα που θέλουμε το παιδί να είναι παιδί και όχι ρομπότ; Δηλαδή τι κρίμα που αγαπάμε; Δηλαδή τι κρίμα που σεβόμαστε; Δηλαδή τι κρίμα που δεν θέλουμε άλλο ένα τούβλο στον τοίχο; Δηλαδή τι κρίμα που είμαστε τρυφεροί στην επίδειξη της αγάπης μας; Δηλαδή τι κρίμα που ενστερνιζόμαστε το κλάμα και λυπούμαστε το παιδί που κλαίει ενώ από την άλλη χαιρόμαστε με το παιδί μας που γελάει;
Αν η απάντηση στο πρόβλημα είναι η «πίεση», τότε το πρόβλημα είναι χαζό! Αν η απάντηση όμως στο πρόβλημα είναι «δομή», τότε το πρόβλημα είναι σοφό! Γιατί η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα στην πίεση. Είμαστε ένας πολύ συναισθηματικός (ευτυχώς) λαός με άρνηση (ευτυχώς) στην πίεση αλλά και ένας λαός με μία μεγάλη δυστυχία: Δεν έχουμε δομή!
Στράτος
