Γονέας παιδιού που παρακολουθεί στο Κέντρο μας αναφέρει τα εξής:
“Αγαπητέ κ. Αλεξάνδρου και αγαπητοί γονείς.
Παρακολουθήσαμε σε μεσημεριάτικη εκπομπή γνωστής τηλε-περσονας ένα θέμα ενός παιδιού 5 χρονών με σοβαρά προβλήματα υγείας (παχύσαρκο, δεν μιλούσε, ασταθή βάδισμα κ.α) και σίγουρα χωρίς να το αναφέρουν στην εκπομπή το παιδάκι υποθέτω θα είχε και κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα.
Αρχικά ένιωσα ανακούφιση που επιτέλους αυτό το αγοράκι επιτέλους θα είχε μια ελπίδα να βρει λύση στο πρόβλημα του αφού και ιδιωτικό μεγάλο νοσοκομείο ανέλαβε την θεραπεία του. Έστω και αργά μια ελπίδα, ένα φως φάνηκε για αυτό το αγοράκι.
Συνάμα αισθάνθηκα και φοβερά άβολα- αμήχανα και εξοργίστηκα. Σκέφτηκα: πού ήταν αυτοί οι γονείς 5 ολόκληρα χρόνια? Δεν πήραν χαμπάρι τι γίνονταν? Ακόμα και αν και οι γονείς είχαν κάποια δικά τους προβλήματα κάποιοι παππούδες, γιαγιά δεν μπορούσαν να ενδιαφερθούν για ένα γιατρό, μια λογοθεραπεύτρια, κάτι μια προσπάθεια?
Προσωπικά η οικογένεια μου και εκατοντάδες συνοδοιπόροι γονείς δίνουν καθημερινούς αγώνες με παιδιά με αυτισμό, αsperger, ΔΕΠ-Υ κ.α σε νοσοκομεία. Εξετάσεις, ειδικά σεμινάρια, σχολεία λογοθεραπείας, χρόνο, χρήμα και αίμα από την ζωή τους αξιοπρεπέστατα και με δύσκολες οικονομικές δυσκολίες. Εμείς δεν έχουμε ψυχή?
Η συνέχεια είναι στην ιδιωτική κλινική απ έξω με κάμερες, παντού κόσμο μαζεμένο για μπούγιο και ένας τύπος γιατρός, διευθυντής (δεν το γνωρίζω) ντυμένος με κουστούμι armani μοντέλο να φωνάζει δυνατά στις κάμερες…»θα σε κάνουμε καλά»…. «μπασκετμπολίστας θα γίνεις» ….και δώσε τα γέλια χαράς. Για μένα ο πάτος της αθλιότητας. Το παιδάκι φυσικά στον κόσμο του. Το τραβαγανε από άδω εκεί γιαγιά, γιατροί, νοσοκόμες. Θεατής αμίλητος και απρόσωπος στο δικό του δράμα ζωής προς χάρη της δημοσιότητας και του χρήματος.
Η παρουσιάστρια δε άσχετη με το όλο θέμα μας έπεισε ότι το αγοράκι ήταν ευτυχισμένο και ότι και μόνο του αισθάνονταν και καλά που μπήκε στο νοσοκομείο. Μας θύμισε η κυρία ότι αν δεν ήμουν εγώ και η εκπομπή το παιδάκι έτσι θα έμενε. Αναπλήρωσε πλήρως γονεικές αρχές στα 5 αυτά χρόνια του μικρού.
Δυστυχώς όλα για πώληση. Αρρώστιες, μικρά παιδάκια, αγάπες, μισή, κομμάτια ψυχής και ανθρωπιάς υλικό για κάθε εκμεταλλευτή για δημοσιότητα προβολή και εύκολο χρήμα.
Σημείο των καιρών μας χωρίς κανένας μας να μπορεί να κάνη και πολλά πράγματα για να αλλάξει κάτι”.
Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ
