Αφιερωμένες στο παιδί και το ταξίδι του σε αυτή την τόσο παράξενη διάσταση που λέγεται «ζωή» αυτές οι σκέψεις!
Ένα παιδί στον κόσμο, ένα χαμόγελο στην πλάση! Ένα παιδί που ήρθε να ακολουθήσει ότι και εμείς: Το υπέροχο ταξίδι που λέγεται ζωή. Θα χρειαστεί την βοήθειά μας; Φυσικά! Παιδί είναι! Για κανένα χρόνο ανήμπορα εξαρτώμενο από το στήθος και την αγκαλιά της μάνας, την αγκαλιά και το χέρι για να μεταφερθεί του μπαμπά.
Και εδώ αρχίζει η παρανόηση και η δυσκολία. Όταν αρχίζουμε και βλέπουμε το παιδί σαν κούκλα. Είπαμε! Για τον πρώτο χρόνο το παιδί είναι ανήμπορα εξαρτώμενο! Μετά το παιδί θέλει να μάθει. Μόνο του, με παρέα με μεγάλη παρέα, με οτιδήποτε! Απλά να μάθει θέλει τον κόσμο με όλο του το είναι! Να βάλει το χέρι στην τούρτα, να καθίσει για λίγο κάτω από τη βροχή, να δει πως είναι το ποτήρι σπασμένο, να δει αν χωράει η ντομάτα στην τηλεόραση, να δει πως είναι το τραπεζάκι χωρίς το πετσετάκι με το MURANO τασάκι επάνω, να δει πώς είναι η αντίδραση του μπαμπά ή της μαμάς όταν χύσει το γάλα στο πάτωμα. Και εμείς; Πολύ συχνά εξακολουθούμε να το βλέπουμε σαν την κουκλίτσα μας. Πόσο συχνά δεν θέλουμε να μεγαλώσει το παιδί μας! Πόσο συχνά θέλουμε απλά να είναι το γλυκό μας ανημποράκι! Πόσες φορές πιστεύουμε ότι οι μόνοι του ικανοί δάσκαλοι θα είμαστε εμείς. Πόσες φορές δεν θα αφήσουμε τα βηματάκια του να μην πάνε ούτε καν στην απλή πρόκληση; Πόσες φορές θα το προστατέψουμε από την ματαίωση; Από το πείραμα; Από την στενοχώρια; Νομίζουμε ότι του κάνουμε καλό με το αντικαταστήσουμε το παιχνίδι του που έσπασε με ένα καινούργιο! Νομίζουμε ότι του κάνουμε καλό με το να μην το αφήσουμε να βιώσει τη φυσική συνέπεια της πράξης του (πχ να μαζέψει με την βοήθειά μας τα γυαλιά από το ποτήρι που έσπασε ή να σφουγγαρίσει το χυμένο γάλα). Νομίζουμε ότι του κάνουμε καλό με το να το έχουμε να ζει στο «χρυσό κλουβάκι» που του φτιάξαμε όπου το καλό παιδί είναι το παιδί που δεν εξερευνά παρά μόνο τα γράμματα του αλφαβήτου!
Αχ, πόσες φορές το παιδί έχει μεγαλύτερη ανάγκη ανεξαρτησίας από αυτή που του δίνουμε………. «Μόνος μου» λέει στα τρία του και δεν το αφήνουμε να το γευτεί και να το χαρεί αυτό το «μόνος μου» με όλες τις πιθανές αποτυχίες του! «Εγώ» λέει στα τρία του νομίζοντας ότι σε αυτό το ταξίδι θα είναι ο βασιλιάς. «Δικό μου» λέει στα τρία του και θέλει να γευτεί έστω και για λίγο ότι δεν πλάστηκε αυτό για τον κόσμο αλλά ο κόσμος για αυτό! Και του κάνουμε το μάθημα του «εμείς» στην ηλικία που απλά το ενδιαφέρει το «εγώ»!
Πόσο συχνά μπαίνουμε στην παγίδα να του προσφέρουμε εμείς το ταξίδι του αντί να το αφήσουμε να το βρει και να το φτιάξει μόνο του με εμάς σαν συμβουλάτορες εάν και εφόσον του δείξαμε ότι μας κρίνει σωστούς συμβουλάτορες!
Το παιδί θα μάθει και μόνο του. Ο γονιός, ο θεραπευτής, θα του δώσουμε απλά την ευκαιρία! Ευκαιρία όχι για να γίνει σαν και εμάς! Ευκαιρία για να γίνει όπως αποφασίσει η κρίση του! Ευκαιρία να απολαύσει και εκείνο το ταξίδι όσο και αν κρατάει. Έχει δικαίωμα στο ταξίδι, την απόλαυση και την ματαίωση! Δικαίωμα! Γιατί όπως έλεγε και ο γνωστός Αλεξανδρινός ποιητής, το ταξίδι αξίζει περισσότερο από τον προορισμό!
Κλείνοντας απλά θέλω να μείνω σε μία λέξη τόσο μα τόσο χρησιμοποιούμενη την τελευταία περίοδο με το άσχημό της πρόσωπο: Κρίση: «Η διατάραξη της ομαλής πορείας μίας διαδικασίας» λέει ο Μπαμπινιώτης. Μία λέξη με δύο τόσο σημαντικές ερμηνείες. Η μία λοιπόν αρνητικότατη (ναι ναι σαν αυτό που πιστεύουμε ότι βιώνουμε όπως όλοι οι άνθρωποι όλες τις εποχές πίστευαν ότι ζούσαν). Αλλά από την άλλη: Κρίση: «η ικανότητα του ανθρώπου να εμβαθύνει λογικά και να καταλήγει σε ορθά συμπεράσματα». Το ζητούμενο στο οποίο πρέπει να φτάσει ο άνθρωπος στο ταξίδι της ζωής του! Είμαστε σίγουροι ότι το δεύτερο μπορώ να το καλλιεργήσω στο παιδί μου σχολιάζοντας ότι κάνει ή συνεχώς αποθαρρύνοντας αυτό που κάνει;
Θα δούμε τις ευκαιρίες που απλώνονται μπροστά μας; Το ελπίζω!
Στράτος
